Dzieci w żałobie

Dzieci w żałobie

Śmierć jest naturalnym wydarzeniem. Eksperci są zgodni, że dzieci, nawet bardzo małe, nie powinny być chronione przed wiadomością o śmierci bliskiej osoby. Dzieci potrafią zrozumieć śmierć jako wydarzenie i są ciekawe, dlatego zadają pytania na ten temat. Zaleca się, by rozmawiać z dzieckiem o śmierci w prosty i szczery sposób, dostosowany do jego wieku.

Zadawaj pytania, by dowiedzieć się, co dziecko już wie o sytuacji. Następnie możesz wyjaśnić mu wszystko prostymi i szczerymi słowami. Możesz na przykład powiedzieć: „Serce babci bardzo się zmęczyło i przestało pracować, dlatego babcia umarła”.

Należy unikać odpowiedzi, które mogą zdezorientować lub przestraszyć dziecko, takich jak „Babcia zasnęła i już się nie obudzi” albo „Bóg zabrał Babcię do aniołków”. Choć takie słowa mają pocieszyć i ukoić, dziecko może zrozumieć je bardzo dosłownie. Może na przykład zacząć bać się zasypiać, obawiając się, że przydarzy mu się to samo.

Pozwól dziecku zadawać pytania, jeśli ma na to ochotę, ale nie naciskaj, jeśli nie odpowiada. Młodsze dziecko może zapytać: „Gdzie teraz jest babcia?” albo „Czy mój kotek jest w niebie?”. Starsze dzieci mogą lepiej rozumieć, że śmierć jest ostateczna, i zadawać bardziej abstrakcyjne pytania dotyczące wiary, sensu życia itp.

Niezależnie od wieku dziecka odpowiadaj szczerze i prosto, używając słów, które może zrozumieć.

¿Cómo se le explica a un niño la muerte de un ser querido?

Wiek dziecka i jego rozwój emocjonalny wpływają na to, jak przeżywa żałobę.

Wiek od 2 do 7 lat

Dzieci do 7. roku życia postrzegają śmierć głównie jako rozłąkę. Mogą przez to czuć się opuszczone i przestraszone. Mogą bać się samotności, nie chcieć spać same w nocy ani chodzić do szkoły.

Ponieważ małe dzieci zwykle nie potrafią jeszcze wyrażać swoich uczuć słowami, mogą „dawać upust emocjom” poprzez napady złości, nieposłuszeństwo wobec dorosłych lub tworzenie wyimaginowanego świata i odgrywanie ról. U dzieci w wieku od 2 do 5 lat mogą również wystąpić problemy z jedzeniem, snem, korzystaniem z toalety lub moczeniem się w łóżku. Bardzo małe dzieci, poniżej 2. roku życia, mogą nagle przestać mówić i stać się ogólnie bardziej drażliwe.

Od 7 do 12 lat

Los niños de este grupo de edad empiezan a comprender que la muerte es permanente. Pueden percibirla como una amenaza más personal a su seguridad, tener miedo de morir o recurrir a conductas «preventivas» para «protegerse» de la muerte, como acercarse a alguien que creen que puede protegerlos o centrarse en ser «valientes» o «buenos». Otros quizá simplemente se aíslen social o emocionalmente de los demás.

Objawy mogą obejmować trudności z koncentracją na nauce, problemy z wykonywaniem poleceń oraz trudności w wykonywaniu codziennych czynności.

Nastolatki

Nastolatki rozumieją i postrzegają śmierć podobnie jak dorośli, jednak mogą inaczej wyrażać żałobę. Mogą reagować bardziej gwałtownie lub podejmować ryzykowne zachowania, próbując „rzucić wyzwanie” śmierci. Niebezpieczna jazda samochodem, palenie, picie alkoholu, zażywanie narkotyków lub uprawianie seksu bez zabezpieczenia mogą być sposobami „dawania upustu” lękom i żałobie.

U nastolatka, który ma trudności z przeżywaniem żałoby, mogą czasem pojawić się myśli samobójcze. Sygnały ostrzegawcze u dzieci i nastolatków mogą obejmować zaabsorbowanie śmiercią, myśli o samobójstwie lub otwarte mówienie o nim, a także rozdawanie swoich rzeczy.

Rodzice nastolatków, którzy stracili bliską osobę, powinni zwracać uwagę na wszelkie zmiany w zachowaniu dziecka i niezwłocznie skorzystać z profesjonalnej pomocy psychologicznej dla dziecka, jeśli obawiają się, że może być ono w niebezpieczeństwie.